Когато имам да кажа толкова много,
а знам, че думите няма да стигнат,
на помощ ми идва тя, слънчева и разнолика.
Смело ме хваща за ръце и ме води
по утринни улици несъбудени-
прескачаме локвите ловко,
а после намигаме на полицая, който
само клати глава: “ах, безнадеждно”,
но тайно изпъчва гърди и запява
мелодия, една ритмична такава.
А ние двете преплитаме прашни коси
и политаме към небето, където
щракаме с пръсти и нареждаме
пъзели пъстроцветни и светещи
от неуморната радост на птиците
и от въздишките на ранобудни влюбени.